De goudvis: geen kom-vis maar een koudwaterdier dat groot wordt

Een karper die veel groter wordt dan gedacht

De goudvis is een gedomesticeerde vorm van een Oost-Aziatische karperachtige en wordt al ruim duizend jaar gefokt, oorspronkelijk in China. Dat karperverleden verklaart twee dingen die veel mensen verrassen. Ten eerste wordt een goudvis groot: gewone, langgerekte vormen zoals de sluierstaart en de comet bereiken twintig tot dertig centimeter, en in een vijver soms meer. Ten tweede produceert hij veel afval; goudvissen zijn vraatzuchtig en vervuilen hun water snel.

De kortlijvige, ronde vormen — de sluierstaart, de telescoop, de oranda — blijven kleiner, rond de vijftien tot twintig centimeter, maar zijn juist gevoeliger. Hun samengedrukte lichaamsbouw geeft problemen met de zwemblaas en met de spijsvertering. Wie een robuuste vis wil, kiest een langgerekte vorm; wie een sierlijke vis wil, moet accepteren dat er meer mee mis kan gaan.

Tien tot twintig jaar, en soms veel langer

Een goudvis kan tien tot twintig jaar oud worden, en in een goede vijver zijn leeftijden van dertig jaar en meer gedocumenteerd. Het beeld van de goudvis als kortlevend wegwerpdier komt volledig voort uit slechte huisvesting: een vis in een kom sterft binnen een jaar of twee aan vergiftiging door zijn eigen afvalstoffen.

Dat maakt de goudvis paradoxaal genoeg tot een van de langstlevende huisdieren die er zijn. Wie er goed voor zorgt, heeft er langer plezier van dan van een hond. Neem dat mee in de beslissing, zeker als de vis voor een kind bedoeld is.

Waarom de kom niet kan

De goudviskom is de meest hardnekkige misvatting in de dierenwereld. Er zijn drie redenen waarom hij niet werkt. Het wateroppervlak is te klein voor voldoende zuurstofuitwisseling. Er is geen ruimte voor een filter, terwijl juist deze soort veel afval produceert. En het watervolume is zo klein dat ammoniak en nitriet binnen dagen tot giftige waarden stijgen.

Een goudvis in een kom vertoont daardoor verbrande kieuwen, kapotte vinnen en groeiremming — die laatste wordt vaak verward met het idee dat een vis groeit naar de grootte van zijn bak. Dat klopt niet: het lichaam blijft achter maar de organen groeien door, wat tot orgaanfalen leidt. In verschillende landen is de verkoop van goudviskommen inmiddels verboden.

Bak, filter en temperatuur

Voor twee goudvissen wordt minstens honderd liter aangehouden, en voor elke extra vis nog eens veertig tot vijftig liter. Voor de langgerekte rassen is een vijver eigenlijk de beste oplossing. Een lange, lage bak werkt beter dan een hoge, want het gaat om wateroppervlak en zwemlengte.

Een krachtige filter is niet optioneel: reken op een filter die het bakvolume drie tot vier keer per uur rondpompt. Laat de bak bovendien eerst inlopen — de biologische filtering moet zich opbouwen, wat vier tot zes weken duurt — voordat er vissen in gaan. Goudvissen zijn koudwatervissen: zestien tot tweeëntwintig graden is prima en een verwarming is niet nodig. Boven de vijfentwintig graden krijgen ze het benauwd. Ververs wekelijks twintig tot dertig procent van het water.

Voeding

Goudvissen zijn omnivoor en eten vrijwel alles wat ze tegenkomen, inclusief planten. Voer een goed goudvisvoer als basis, bij voorkeur zinkende korrels in plaats van drijvende vlokken: bij drijvend voer happen ze lucht mee, en dat geeft juist bij de rondlijvige rassen zwemblaasproblemen.

Vul aan met ontdooide muggenlarven, artemia, doperwtjes zonder velletje en blancheerde groente. Voer één tot twee keer per dag een hoeveelheid die binnen twee minuten op is. Overvoeren is de meest gemaakte fout en de belangrijkste oorzaak van slechte waterkwaliteit. Een goudvis blijft altijd bedelen; dat is geen honger maar gedrag.

Gezelschap en gezondheid

Goudvissen zijn sociale vissen die zich in een groepje beter voelen; houd er minstens twee tot drie. Combineer ze niet met tropische vissen: die hebben warmer water nodig, en kleine vissen als neontetra's worden door een volwassen goudvis simpelweg opgegeten. Ook garnalen verdwijnen.

De meest voorkomende problemen zijn zwemblaasstoornis (de vis drijft of ligt op de bodem, vaak na het eten), witte stip, en vinrot. Vrijwel alle daarvan zijn terug te voeren op waterkwaliteit of op voeding. Meet daarom regelmatig ammoniak, nitriet en nitraat; een testset is de goedkoopste investering in vissengezondheid die er bestaat.

Binnen of in de vijver

Voor de langgerekte rassen — comet, shubunkin, gewone goudvis — is een tuinvijver eigenlijk de beste huisvesting. Ze hebben er de zwemruimte die ze in een bak zelden krijgen, ze groeien er goed uit en ze overwinteren probleemloos, mits de vijver minstens tachtig tot honderd centimeter diep is zodat hij niet tot op de bodem bevriest. Houd in de winter een deel van het wateroppervlak open voor gasuitwisseling, bijvoorbeeld met een drijvende ring of een ijsvrijhouder; hak nooit een gat in het ijs, want de schokgolf is schadelijk voor de vissen.

De rondlijvige, kortlijvige rassen zoals de telescoop en de oranda horen niet in een vijver. Ze zwemmen te traag om voedsel te bemachtigen, hun uitpuilende ogen raken beschadigd en ze verdragen de kou slecht. Die houdt u binnen, in een ruime, verwarmde bak van achttien tot tweeëntwintig graden.

Voor wie is een goudvis geschikt

Een goudvis past bij wie ruimte heeft voor een echte bak van honderd liter of meer, of een vijver, en die bereid is wekelijks water te verversen en de waterwaarden in de gaten te houden. Dan is het een dankbaar, kleurrijk en zeer langlevend dier.

Hij past niet bij wie een goedkoop, onderhoudsarm dier zoekt voor op de vensterbank. Dat dier bestaat niet, en de goudvis is er zeker niet een. Wie een kleine bak wil, komt bij een dwerggarnaal of een groepje neontetra's in een goed ingerichte bak beter uit.